یکی را دوست میدارم ولی او باور ندارد

یکی را دوست میدارم همان کسی که شب و روز به یادش هستم و لحظات سرد زندگی را با گرمای عشق او میگذرانم!

کسی را دوست میدارم که میدانم هیچگاه به او نخواهم رسید و هیچگاه نمیتوانم دستانش را بفشارم!

یکی را دوست میدارم ، بیشتر از هر کسی ، همان کسی که مرا اسیر قلبش کرد!

یکی را دوست میدارم ، که میدانم او دیگر برایم یکی نیست ، او برایم یک دنیاست!

یکی را برای همیشه دوست میدارم ، کسی که هرگز باور نکرد عشق مرا ! کسی که هرگز اشکهایم را ندید و ندید که چگونه از غم دوری و دلتنگی اش پریشانم!

یکی را تا ابد دوست میدارم ، کسی که هیچگاه درد دلم را نفهمید و ندانست که او در این دنیا تنها کسی است که در قلبم نشسته است !

آری یکی را از ته دل صادقانه دوست میدارم ، کسی که لحظه ای به پشت سرش نگاه نکرد که من چگونه عاشقانه به دنبال او میروم !

کسی را دوست میدارم که برای من بهترین است ، از بی وفایی هایش که بگذرم برای من عزیزترین است !

یکی را دوست میدارم ولی او هرگز این دوست داشتن را باور نکرد!

نمیداند که چقدر دوستش دارم ، نمی فهمد که او تمام زندگی ام است !

یکی را با همین قلب شکسته ام ، با تمام احساساتم ، بی بهانه دوست میدارم!

یکی را بیشتر از همه کس دوست میدارم ، کسی که حتی مرا کمتر از هر کسی نیز دوست نمیدارد!

یکی را دوست میدارم ...

با اینکه این دوست داشتن دیوانگیست اما

اشوب عشق ان قد و بالاست در دلم

خوابم شکست و مردم چشمم به خون نشست

تا فتنه خلال تو برخاست در دلم

خاموشی لبم نه ز بی دردی و رضاست

از چشم من ببین که چه غوغاست در دلم

اینم کار دوست خوبم شاهین

نه اینکه منو خیلی دوس داره

اینو به من هدیه کرد

در پس این چهره

                      فریادی است

از جنس زمان

                    که پیر می شود

با نا گفته های عشق

                    گاهی می میرد در سکوت

و معنا می شود در

                   نگاه

قصه فرهاد شیرین قدیم

                                      قصه پر غصه این صحنه است

حال دیگر نغمه این عشقباز

                                    ارزوی مرگ در این لحظه است 

اینم تقدیم به همه ی دوستای گلم

بگذارید اگر هم نه بهاری باشم

هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد

دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

گرچه رفتی برم حسرت روی تو نرفت

در این خانه به امید تو باز هست هنوز

روی سردری خونه گل های یاس بهاری

یادته ازم گرفتی گفتی واسه  یادگاری

لای دفترت گذاشتی اسممو زیرش نوشتی

گفتی تا اخر عمرت اونارو نگه میداری

عمری رو سر دریمون گل یاس میادو میره

اما هیچ کی تو دل ما جاتو هیچ وقت نمی گیره

روزهای رفترو امروز همه رو مرور می کردم

از توی اون کوچه بازم دوباره عبور می کردم

انگاری دل دیگه رفته توی اون کوچه کسی نیست

بو گل های یاس پونه دیگه اون عطر قدیم نیست

بگو تو این همه سال ها مثل من کسی رو دیدی

به کسی عاشق تر از من یه جای دنیا رسیدی

  منو کوچه چشم به راهتیم ما هنوز همبازیاتیم

هر جای دنیا که باشی توی هر رویا باهاتیم

اي مهربان تر از برگ در بوسه هاي باران
بيداري ستاره در چشم جويباران
آئينه نگاهت پيوند صبح و ساحل
ليخند گاه گاهت صبح ستاره باران
بازا که در هوايت خاموشي جنونم
فرياد ها برانگيخت از سنگ کوه ساران
اي جويبار جاري! زين سايه برگ مگريز
کاين گونه فرصت از کف دادند بي شماران
گفتي:' به روزگاران مهري نشسته' گفتم:
"بيرون نمي توان کرد حتي به روز گاران "
بيگانگي ز حد رفت اي آشنا مپرهيز
زين عاشق پشيمان سر خيل شرمساران
بيش از من و تو بسيار بودند و نقش بستند
ديوار زندگي را اينکونه ياد گاران
وين نغمه محبت بعد از من و تو ماند
تا در زمانه باقيست آواز باد و باران
                                 شفيعي کدکنی

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم امد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و كل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم ايد تو به من كفتي :

ـ‍‍‍‍((از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني جندي از اين شهر سفر كن))

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم

نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صيادي و من اهوي دشتم

 تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زدو بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

 نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم ان شب و شبهاي دگرهم

نه گرفتي دگر از عاشق ازرده خبر هم

نه كني دگر از ان كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از ان كوچه گذشتم

این دفعه شعر واستون کامل زدم

                پروردگارا به من بیاموز دوست بدارم کسانی را که دوستم ندارند

                                             « چشم من »

                چــشـم مـن  بـیـا مـنـو  یـاری بـکـن         گونه هام خشکیده شد کاری بکن

               غیره گریه مگه کاری می شـه کـرد          کـاری از مـا نمی یاد زاری بـکن

               اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد          تـا قـیـامت دل مـن گریه می خواد

               هـر چـی دریـا  رو زمـیـن  داره خدا          بـا   تــمــوم   ابــرای   آســمـونـا

               کاشکی می داد همه رو به چشم من         تـا چـشام بـه حـال من گـریه کـنن

              اونکه رفـتـه دیگه هیچ وقت نمی یاد         تـا قـیـامت دل من گـریه می خواد

               قـصـه ی  گـذشـتـه هـای  خـوب مـن         خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

               حـالا  بـایـد ســر رو زانــوم  بــزارم         تـا قـیـامت اشـک حـسـرت بــبـارم

               دل هـیـچـکی  مـث مـن  غـم  نــداره         مـث  مـن غــربـت  مـاتــم  نــداره

               حـالا  کـه   گــریـه   دوای   دردمـه          چـرا چـشـمم اشکشو کم می یاره

               خـورشـیـد  روشـن مـا  رو دزدیـدن          زیـر اون ابـرای سـنگـین کـشیدن

               هــمـه  جـا  رنـگ  سـیـاه  مـاتـمـه           فـرصـت مـونـدنـمـون خـیلی کـمه

              اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد          تـا قـیامـت دل مـن گـریه می خواد

               سـرنوشـت چـشاش کوره نمی بینه           زخـم خنجرش می مونه تو سینه

               لـب بـسـته سـینه ی غـرق به خون          قـصـه ی  مـونــدن  آدم  هـمـیـنـه

             اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد           تـا قـیـامت دل مـن گریه می خواد

توی این غزل سرای عاشقی

نمی خواهم عاشق اون رویت شوم

نمی خواهم عشقی زود گذر باشه

که واسم تموم بشه مهربونم

نمی خوام با نگاه کردن تو چشات

افسون آن چشمای زیبایت رو بخورم

نمی خوام بعد از فراقت

با افسوس زندگی

لحظه های رفته باز زنده بشه

نمی خوام یه روز بیای

که با اون نگات بگی

.......... ای بی مرام

نمی خوام یه روز بیام

تا بگم دوستت دارم

ولی تو به من بگی نیا

عشق ما رفته فنا

نمی خوام بیاد روزای عاشقی

که مثل دو کبوترعاشق

مست باده عشق بودیم

دوباره باز گریه کنم

که سوار بر فرش زمان

بدونیم که عاشق بودیم

تو نباشی نه درختی, نه اقاقی, نه بهاری

مثل اون چشات شکسته دلم از این همه قربت

قربت بی نهایت آتیش می زنه به جونم

............ آتیش می زنه

دوباره صداي رعدو ناله ي سرد خزون

دل پر آه غبارو بغض خيس آسمون

تن پوسيده ي ابرو درياي خيس چشاش

نعره ي باد خزوني با تموم ادعاش

همه التماس و خواهش واسه برگشتن تو

حالا كه دلم رو بردي از تو غصه هام نرو

منو ابرو بادو بارون همه غرق التماس

يا بيا دلم رو نشكن يا بزن تير خلاص

همه ي دلخوشي هامو برگاي پاييزي بردن

با صداي هق هق من زير پاهاي تو مردن

تو چشاي من نگاه كن پر از حسرتو خواهش

بيا تا زمين مرده دوباره نبرده خوابش

بياو برگرد دوباره تا هميشه به كنارم

به جون بارون چشمات ديگه من طاقت ندارم

به پهنای صورت این قاب قهوه ای

 و ساعت از تمام طول شب           

                                   گذشته بود

                         تو هنوز لای روزمرگی هایت پنهان بودی صنوبر!

                         چشمهایت بوی کاغذ می داد

                         لبهایت بوی حرف

                         و گرم بود سرت

                                                به گیراندن سیگارهای قدی

ندیدی گونه هایش چه طور شکوفه داد

همین دخترک سیاه و سفید داخل قاب

                        وقتی که آرام      بیرون آمد

                                              نگاهت کرد

                                              لبهایش لرزید

                                             ايستاد تا تمام سايه ها بيرون بروند از رگهايت

                            و آن وقت تو را آهسته      از صدای یک جنگل چکاوک       آفرید

باورت نمی شود صنوبر!

                             حالا دیگر

                             سرچشمه ی هرچه آبشار    تنها همین موهای مرطوب توست

                             و یک سیاره ی کوچک می چرخد در انتهای چشمهایت

                             که مثل نفسهای بهار

                                                          سبز است

باورت نمی شود صنوبر!

                                حتی هنوز پیداست بوسه هایش روی پیشانی ات

                                تنها اگر مقابل آفتاب بایستی

                                و به بارانی فکر کنی که باریدنش   

                                                                        تنها به خاطرتوست

درست مثل همین حالا

که دارد باران می بارد

به پهنای صورت این قاب قدیمی

                                        که چشمهای دختری را در خود

                                                                           پنهان کرده است